Aldanmış uşaqlıq (hekayə)     

Dərs ilinin sonuna yaxın siniflərdə qəribə bir canlanma, əhval yüksəlişi duyulur, hər şagirdin beyni istirahət ab-havası ilə dolur, sinfin açıq pəncərələrindən içəri hopan tətil ətri, yayın kəhrəba enerjisi hər kəsi bihuş edirdi. Tətilə iki gün qalmışdı, artıq iki gündən, cəmi qırx səkkiz saatdan sonra ürəyimi həyəcanla dolduran, şərbət kimi şirələyən şirin arzular – azadlıq, sərbəstlik, böyüklərin mühafizəsindən canqurtarma – reallaşacaq, nəhayət ki, uşaqlığımı istədiyim kimi yaşayacaqdım – ürəyimin diqtəsiylə, həyatın dadını çıxararaq... Həyatım sehirli çubuğun hökmüylə bir gecədə dəyişəcəkdi. Xoşbəxtlik havası, qadağalardan azadolma məni məst etmişdi. Mən xülyalar övladıydım, oxuduğum nağıllar və romantik əsərlər məni xülyakar etmişdi.

Ş a i r (hekayə)     

      Bir kişi vardı, şeir yazmağı xoşlardı, kiçik evinin kiçik otağında üst-üstə qalaqlanmış əlyazmalarına baxanda, ürəyi açılırdı, özü-özüylə fəxr edirdi, hərdən ona elə gəlirdi ki, bunları – bu gözəl sətirləri, şeirləri o yazmayıb. Sanki sehirli sözlər kiçik darısqal otağın kitablardan toz hopmuş havasında uçuşur, Şair də kəpənək tuturmuş kimi sözləri qəfildən yaxalayıb kağıza əsirləyir, sonra da üst-üstə yığılmış şeirlərə əlavə edirdi. Söz təpəsi günbəgün artırdı. Əgər kimsə (çox nadir halda)  kişinin kiçik otağına gələrdisə, kişi qonağı şeirlərdən uzaq olan küncdə əyləşdirər, özü də elə oturardı ki, kürəyi əlyazmaların qabağını tutsun.