15.08.08 tarixdə, saat 14-00-də Akademiya Kitab Mərkəzində “Alatoran” jurnalının 5 illik yubileyinə həsr edilmiş tədbir keçirildi. Dəvət olunanların arasında yazarlardan Rafiq Tağı, Həmid Herişçi, Azad Yaşar, Seymur Baycan, Qan Turalı və başqaları, naşir Şahbaz Xuduoğlu, Açıq Cəmiyyət İnstitutunun nümayəndəsi Cahangir bəy, eləcə də dalğaçı-gənclər vardı.
Alatoranın press-relizində yazılmışdı:
“2003-cü ilin 17 avqustunda, tam 5 il öncə “Alatoran” adlı həftəlik ədəbiyyat qəzeti yayınlanmağa başladı. Sonra, 2004-cü ildən isə jurnal şəklində işıq üzü gördü, bu günə qədər 13 sayı dərc edildi.“Alatoran” ədəbiyyat mühitində mübahisələr açdı, çoxdan durğunlaşan bu göldə ruzigarlar əsdirdi, başqa cür düşünənlər meydana çıxdı. “Alatoran” inkarçı gəncliyin tribunası oldu. Əvvəllərdə olduğu kimi “hər kəsin oxuyub qəbul etdiyi” əsərlərin yerinə, indi “hər kəsin oxuduğu, lakin qəbul etmədiyi”, ictimai zövqə aykırı əsərlər ortaya çıxdı.
“Alatoran” jurnalı Azad Yazarlar Ocağının orqanıdır, bu təşkilatda 50-yə yaxın gənc yazıçı və sənət adamı birləşib. Bu birliyin əsasında yalnız istedad, sərbəst yaradıcılıq münasibətləri dayanmaqdadır.“Alatoranı” sevməyənlər yox deyil. Bəli, Alatoranın yandırıcı bir atəşi var ki, zəiflər onu atlaya bilmir.
Alatoran jurnalı bütün dünyada yaşayan yeni düşüncəli yazarları axtarıb tapmaqdadır. Hal-hazırda Amerikada (Azər Əhmədov), Almaniyada (Əziz Səlami), Norveçdə (Siyamək Səbri), Finlandiyada (Güntay Gəncalp, İlahə Ucaruh), Fransada (Fuad Zərbiyev), Britaniyada (Babi Badalov, Zeyqam Əzizov) yaşayan, habelə Güney Azərbaycandan olan onlarla müəllif Alatoran jurnalının daimi yazarlarıdır. Almaniyada yaşayan Güneyli yazar Əziz Səlami bir məktubunda yazmışdı: “Mən Alatoranı tapmaqla bir quşun uça biləcəyi qöyü tapmış kimi oldum. Mənim dilimdə yazanların belə bir dünyaya can atması uzun illər boyu arzum olmuşdur və Alatoran bu arzumun gerçəkləşməsi demək olmuşdur”.
Bir quşun uça biləcəyi göyü tapması – nə gözəl ifadə edilmişdir. Azərbaycan yazıçısına bu sərbəst fəzanı heç zaman, heç bir yerdə verməyiblər”.
Tədbiri “Alatoran” jurnalının redaktoru Rasim Qaraca açdı. O, jurnalın yaranma tarixindən tədbir iştirakçılarına məlumat verdi, özünün “Hər şey yaxşı olacaq” şeirini akkordeonun müşayiəti altında oxudu. Akkordeonu bir rus kişisi çalırdı. Romantik müsiqi sədaları altında özümüzü Parisin ədəbi salonlarında hiss etdik sanki...Sonra R.Tağı, H.Herişçi, A.Yaşar, Cahangir bəy xoş sözlərini dedilər. Başındakı tünd-göy pilotkası ilə ingilis müğənnisi Elton Conu xatırladan H.Herişçi qısa və dinamik nitqini fransızca bir şüarla bitirdi: “Ya inqilab, ya ölüm!” Yəni, postmodern virtuallığından modernin reallığına çıxmaq.
Naşir Şahbaz Xuduoğlu anderqraund nümayəndələrini zorən, ya da könüllü surətdə yerin altına girmiş göstəbəklərə oxşatdı və tövsiyyə etdi ki, qaranlıqda xaotik ədəbiyyat yaratmaqdansa, işığa çıxıb, naşir və oxucuların diqqətini çəkəcək əsərlər yaratmaq lazımdır.
Rəsmi hissə başa çatandan sonra xatirə fotoları çəkildi, dalğaçı gənclər “Azad olmuş qadın” performansını göstərdilər. Hamıya Alatoran jurnalının müxtəlif sayları paylandı.
P.S. Alatoranın 5 illik yubileyi Şirvanşahlar Sarayının həyətində bayram edilməli idi, amma Mədəniyyət və Turizm Nazirliyi buna icazə vermədi. “Bir quşun uça biləcəyi göyü tapması” bizdə o qədər də asan deyilmiş...
P.P.S. Tədbir zamanı mən hərdən gözümü Kitab Mərkəzinin iri vitrinlərindən küçəyə zilləyirdim. İçəridə ədəbiyyatımızı yaşatmaq üçün edilən çabalardan danışarkən küçədən keçən laqeyd insanlar öz xırda dünyalarının qayğıları ilə vuruşmaqda idi. Hardansa peyda olmuş sarı müşəmbə jiletli qoca süpürgəçi erkən xəzanla birgə sanki sözlərimizi də süpürüb atırdı...
HƏR NƏ OLURSA OLSUN, 5 YAŞIN MÜBARƏK, ALATORAN!
